‎พวกคุณรู้จักกันได้ยังไง
‎เรารู้จักกันตอนเด็กๆ ‎เราไปไหนมาไหนกันคนละ...
‎- พวกคุณโตในย่านเดียวกัน ‎- ใช่
‎ผมไปเที่ยวเล่นแถวบ้านเขา...
‎- คุณอยู่ที่ถนนเคนแมร์หรือ... เคนแมร์ ‎- เราอยู่ที่เคนแมร์
‎ผมอยู่ที่ถนนปรินซ์ ‎และเอลิซาเบธ และสปริงสตรีต
‎จริงๆ แล้วเขาเป็นคนเดียวในช่วงหลายปีนั้น
‎ที่รู้มาผมมาจากไหน และผมรู้จักใคร
‎และรู้จักโลกใบนั้น และนั่นนำไปสู่หนังที่เราทำกัน
‎นานแค่ไหนก่อนที่พวกคุณ ‎จะมารวมตัวกันเพื่อทำคนใหญ่ไอริช
‎- กาสิโน เรื่องนั้นกี่ปีมาแล้ว ‎- กาสิโน 22 ปีแล้ว
‎- คุณด้วย ‎- ให้ตายสิ
‎โอ้ พระเจ้า
‎ผมจำได้ว่าผมประทับใจมากที่คุณจริงจังกับมันมาก
‎- เพราะคุณเขียนบทย่อยาวมาก ‎- ใช่
‎และ...
‎แต่... "ไอ เฮิร์ด ยู เพนต์ เฮาเซส" เล่มนี้
‎มันเป็นหนังสือที่วิเศษมาก ‎คือ... ไม่อยากจะเชื่อเลย
‎และคุณพูดถึงมันให้ผมฟังครั้งแรก ‎ที่บ้านคุณที่นิวยอร์ก
‎- ผมอยู่ที่อัปสเตตตอนที่เราคุยกัน ‎- ตอนทีเ่ราคุยกันและคุณพูดว่า
‎"เราจะทำหนังเรื่องนี้กัน" และ...
‎แต่ผมเคยอ่านหนังสือเมื่อนานมากแล้ว
‎- คุณเคยอ่านแล้ว ‎- มีคนซื้อมาให้ผมที่สนามกอล์ฟ
‎- น่าสนใจนะ ‎- และตอนนั้นเขายังบอกผมด้วย
‎เขาบอก "สักวันพวกคุณจะต้องทำหนังเรื่องนี้"
‎- ว้าว เจ๋ง ‎- ผมบอก "ใช่ ดี โอเค บาย"
‎- จากนั้นมันก็... ไม่ ‎- ผมก็คิดแบบเดียวกันนะ
‎- ในมุมหนึ่ง ‎- จริงเหรอ
‎นั่นไม่ใช่ความตั้งใจแรกจริงๆ
‎ที่เรากลับมารวมตัวและทำงานกันอีกครั้ง
‎แต่นั่นคือตอนที่ในที่สุด ด้วยกระบวนการคัดออก
‎- และความสนใจและ... ‎- สิ่งที่น่าสนใจมาก
‎คือเรื่องนี้มันแตกต่างเพราะมันเป็นเรื่องจริง
‎มันเกี่ยวกับโลกของเรา
‎- อเมริกาของเรา... ‎- และบังเอิญเกิดขึ้น
‎ในบริบทขององค์กรอาชญากรรม
‎และมัน... แต่นั่นเป็นแค่บริบท
‎- จริงๆ แล้วมันคือหนังที่สุดท้ายแล้ว ‎- ใช่
‎เมื่อเราอายุมากขึ้น
‎เราสามารถมองดูโลกใบนี้ บริบทนี้
‎และตัวละครเหล่านี้ด้วยมนุษยธรรม ‎ของคนที่อยู่ร่วมกัน สนิทกัน
‎ซื่อสัตย์ต่อกันและกัน รักกัน ‎จากนั้นก็ต้องมีการหักหลัง
‎ฉันรู้ว่านายรู้สึกยังไง แฟรงค์ ‎เชื่อสิ ฉันรู้ว่านายรู้สึกยังไง
‎ฉันเคยบอกนายแล้ว ‎เราพยายามทำทุกอย่างเพื่อช่วยเขาแล้ว
‎นายก็รู้
‎นายพยายามแล้ว เขาหาเรื่องใส่ตัวเอง
‎มันดูเหมือนจะลงตัวกับอายุเรา
‎- ใช่ ‎- มันแปลกนะ
‎หนังทั้งเรื่องก็เลยมีความคุ้นเคย ‎และเป็นส่วนตัวมากขึ้น
‎มันมีภาพรวมใหญ่นะ แต่มันเน้นที่คนสามคน
‎- และที่พวกเขามี... ‎- มันคือภาพสะท้อนของกาลเวลา
‎มันดีงามที่สามารถทำหนังเรื่องนี้
‎เพราะมันดูเหมาะเจาะพอดีกับตัวละคร
‎นึกออกมั้ย เราไม่ได้พูดคุยอะไรมากมาย
‎- เกี่ยวกับตัวละครพวกนี้เลย ‎- ใช่
‎โดยเฉพาะเวลาที่อัลกับผมเข้าฉากด้วยกัน...
‎- ใช่ ‎- ที่ผมเคยอ่านมา
‎ผมบอก "โอ้ พระเจ้า ‎ผมหวังว่าเขาจะไม่เล่นแรงใส่ผม
‎แบบที่ผมรู้ว่าอัลจะแรงได้ ‎เพราะถ้าเป็นแบบนั้น ผมควรจะทำยังไงล่ะ
‎ผมต้องแรงกลับรึเปล่า"
‎แล้วเขาก็พูดกับผม
‎"คุณไม่ต้องเล่นแรงในฉากนี้เลย"
‎และผมบอก "เยี่ยม ‎ตราบใดที่เขาไม่แรงใส่ผม..."
‎- ไม่ มันอยู่ข้างนอกนี้ ‎- มันอยู่ข้างนอก คุณเอามันไว้ข้างนอก
‎"ไอ้แม่... บลาๆ นายบอกพวกเขา บลาๆๆ"
‎มันเป็นแบบนั้น มันไม่ได้ตรงมาที่ผม
‎จำได้มั้ย คุณถามว่า "เราควรด้นสดมั้ย"
‎ผมบอก "ผมจะทำทุกอย่างที่คุณบอก
‎แต่ผมคิดว่าเขาอยากให้คุณเล่นแรงขึ้นอีกหน่อย"
‎ฉันอดคิดไม่ได้ โทษนะ ‎แต่มีเหตุผลอื่นหรืออะไรรึเปล่า
‎นี่สหภาพของฉัน! หมายความว่าไง เหตุผลอื่นน่ะ
‎นี่คือสหภาพของฉัน
‎มันคือหนังสะท้อน
‎มันคือหนังของคนที่แก่... ‎ในแง่หนึ่งมันเหมือนฟอร์มเล็ก
‎มันมีแอ็กชั่นและทุกอย่าง มันมีความใหญ่
‎แต่มันก็ควรไปตามจังหวะของ...
‎วิธีที่เราคิดตอนนี้ เมื่อเรามองย้อนกลับไป
‎และมันเหมาะมากกับ...
‎- ธรรมชาติของสิ่งนี้ ‎- เพื่อดูว่ามันนานแค่ไหน
‎คุณได้คิดเรื่องนั้นในโครงสร้างบ้างมั้ย
‎- ก็เหมือนเดิม ‎- คือ "มันจะออกมายังไง"
‎คนดูสมัยนี้
‎และสถานที่ที่พวกเขาดูหนังพวกนี้
‎พวกเขาดูสิ่งเหล่านี้ มันเปลี่ยนไปหมดแล้ว ‎เราอยู่ในการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่สุดตั้งแต่...
‎การเกิดขึ้นของเสียงในปี 1927
‎และผมก็แค่คว้าโอกาส ‎ผมบอก "คุณจะให้มันฉายแค่บางที่ไม่ได้
‎คุณจะทำมันเพื่อ
‎- สถานที่ชมเฉพาะเจาะจงนี้ไม่ได้ นี่..." ‎- ใช่
‎ผมบอก "มาทำมันกันเถอะ"
‎- มันเหมือนการผูกมัดกับหนังเรื่องนี้ ‎- ใช่
‎และถ้าคุณอยากดูมัน
‎มันใช้เวลากับคนพวกนี้ ‎ในโลกใบนั้นเยอะมากจริงๆ
‎ระวังนะ เพราะแถวนี้พวกโหดๆ เพียบ
‎เขานายบอกนายมั้ย
‎- นายไม่ได้กลัวพวกโหดๆ หรอกใช่มั้ย ‎- ไม่ครับ
‎ฉันว่าไม่นะ
‎เราพูดถึงตัวละครมากพอๆ กับที่พูดถึง...
‎พวกเขามีอยู่จริง นั่นก็เรื่องหนึ่ง
‎- ใช่ ‎- พวกเขามีตัวตนจริง
‎- สามคนนี้... ‎- ซึ่งทำให้มันง่ายขึ้นมาก
‎มันช่วยได้จริงๆ น่าเสียดาย ‎ที่ตัวละครของเราไม่มีชีวิตแล้ว
‎แต่มันก็ยังช่วยได้จริงๆ ตอนที่พวกเขามีชีวิตอยู่
‎- ใช่ ‎- และคุณคุยกับพวกเขาได้
‎และอยู่กับพวกเขา และใช้เวลากับพวกเขา
‎แต่ตัวละครของคุณมีชื่อเสียงมาก
‎ตัวละครของผมมีชื่อเสียง
‎- คุณเลยมีอะไรให้เล่นเยอะ ‎- ผมมีฟุตเทจเยอะมาก
‎- คุณฟังเสียงเขาเยอะมากใช่มั้ย ‎- ใช่
‎- ใช่ มันเยี่ยมมาก ‎- ใช่ มันช่วยได้
‎ด้วยแนวคิดของการค้นคว้าสมัยนี้
‎และการรวมกันของรูปถ่ายและการอ่าน ‎แล้วก็ตัวเป็นๆ ที่คุณเห็น...
‎มันทำให้เกิดความประทับใจจริงๆ
‎สิ่งที่ยอดเยี่ยมเกี่ยวกับเรื่องนี้ ‎คือสามคนนี้ ผู้ชายสามคนนี้
‎มันเป็นเรื่องคลาสสิกเกี่ยวกับความซื่อสัตย์
‎เกี่ยวกับความเป็นพี่น้องและการหักหลัง
‎แต่หักหลังเพราะมีเหตุผล
‎- ที่ผู้คนเข้าใจ ‎- ความจำเป็น ใช่ ความจำเป็น
‎มันเป็นมิตรภาพที่บ้ามากเมื่อคุณคิดถึงมัน
‎- ใช่ ‎- พวกเขานอนห้องเดียวกัน
‎- มันจำเป็น กับบอดี้การ์ด ‎- เตียงแฝด
‎จะให้เขาอยู่ห้องข้างๆ เหรอ
‎ถ้าเกิดอะไรขึ้นล่ะ
‎อยู่ที่ทางเดินเหรอ จะให้อยู่ตรงนั้นเหรอ
‎ผมว่าไม่นะ
‎สิ่งที่ผมสนใจคือวิธีที่บ็อบพูดในบทบรรยาย
‎ราวกับว่าผมกำลังจะพูดถึงมัน ‎ว่าเป็นยังไงตอนที่ผมมาถึงที่นี่ครั้งแรก
‎มันนำเสนอได้สมจริงมาก
‎เหมือนกับว่าเรื่องนี้เกิดขึ้นจริงๆ
‎เขาอยู่ตรงนั้น และผู้ชายที่บรรยายอยู่ ‎อยู่ตรงนั้นจริงๆ
‎- หรือเคยอยู่ตรงนั้น ‎- มันเหมือนกองทัพ
‎นายทำตามคำสั่ง นายทำสิ่งที่ถูกต้อง
‎นายได้รางวัล
‎แต่อย่างที่คุณพูด
‎คุณสองคนเล่นเป็นตัวละครพวกนี้
‎และสนิทกันมากขึ้นเรื่อยๆ
‎คุณไม่ได้ซ้อมด้วยซ้ำ เข้าใจที่พูดมั้ย มัน...
‎- เราไม่ได้ซ้อม ‎- มันคือการที่บางอย่างเกิดขึ้นซึ่ง...
‎เราต้องจำไว้ว่า ใช่ มันอ้างอิงจากคนจริง
‎- แต่ใครจะรู้ว่าเรื่องจริงเป็นยังไง ‎- ใช่
‎และสิ่งที่คุณเลือกมา ‎คือความจริงของความสัมพันธ์ ทั้งสามคน
‎รัสเซลมีความน่าสนใจ
‎เพราะเขาคือสิ่งที่ตรงกันข้ามกับที่ปกติเรา...
‎เห็นผมแสดงน่ะเหรอ
‎- ใช่ ‎- ใช่ คุณบอกผม
‎"คุณจะต้องไม่เหมือนแก๊งนักเลงที่ปกติคุณรับบท"
‎หัวหน้าแก๊งพูดกับเขา
‎เขาพูดกับแจ็ค ลูกชายเขา และเขาบอกเขา...
‎อย่าลืมว่าเขาแม่งติดหนี้บุญคุณใครอยู่
‎ผมบอกเขาว่า "ถ้าผมไม่ได้เล่นบทนั้น"
‎- ผมบอก "ฉันจะเล่นเป็นโทนี่ โปร" ‎- ใช่
‎ผมบอก "ไม่ ผมไม่อยากให้คุณเล่นบทนั้น"
‎- คุณจับเขามาอยู่กับเขา ‎- ใช่ และผมเข้าใจ
‎คุณมีโทนี่ คุณต้องรับมือกับโทนี่ ‎เหตุผลที่เขายึดติด...
‎กับชีวิตเขาก็เพราะคุณ ในตอนนั้น
‎ใครจะรู้ว่าจริงๆ แล้วเกิดอะไรขึ้น
‎เราไม่รู้ นี่คือเวอร์ชั่นของมัน
‎จะว่างั้นก็ได้ แต่ความจริงคือในความสัมพันธ์
‎และความจริงคือในความสัมพันธ์ในโลกใบนั้น
‎จิมมี่ ฮอฟฟาเป็นที่ชื่นชอบมากที่สุด ‎รองจากประธานาธิบดี...
‎- ใช่ ‎- ในตอนนั้น
‎- ใช่ ‎- เราลืมเรื่องนั้นไป
‎และคุณลืมเรื่องสหภาพ ‎และสิ่งที่ทำไปเพื่อให้ได้คนงานมา
‎การจ่ายอย่างเหมาะสม ‎ณ จุดหนึ่งเขาโกรธขึ้นมา
‎กับเรื่องทั้งหมดกับเคนเนดี้ ‎จากนั้นคุณเล่นฉากนั้นที่คุณพูดว่า
‎"เขาไม่มีวันยกโทษให้ผมแน่ที่ให้เงินนิกสัน!"
‎ใช่
‎โอ้ พระเจ้า คุณทำอะไรลงไปเนี่ย
‎- ทุกการเคลื่อนไหวของคุณ มันคือหายนะ ‎- ใช่
‎และตัวละคร วิธีที่มันเล่น
‎"เออ ฉันจะไม่เป็นไร"
‎และคุณ... แต่สีหน้านั้น
‎คุณรู้ว่าเขาเป็นไรแน่
‎จำฉากนั้นที่ผมขอให้บ็อบ
‎- ฆ่าโทนี่ โปรได้มั้ย ‎- โอ๊ย ฮามาก
‎นายคิดว่ารัสจะเล่นงานหมอนี่มั้ย
‎มันก็พูดยากนะ
‎มันพูดยากจริงๆ
‎เขาบอก "แต่เข้าใจมั้ย นายต้องเข้าใจนะ
‎ฉันสร้างสิ่งนี้มา นี่คือความบริสุทธิ์
‎นี่คือความก้าวหน้า นี่คือวิสัยทัศน์"
‎แต่เขาบอก "ไม่ เสียใจด้วย
‎- เขาสำคัญเกินไป" ‎- เขาไม่มีทางทำหรอก
‎- เขาไม่มีทางอนุญาต ‎- ใช่
‎"ฟังนะ ฉันอยากฆ่าเขาเองนะ ‎แต่ฉันมีชื่อเสียงมากเกินไป"
‎เขาบอก "ฉันอยากฆ่าไอ้เวรนั่นด้วยตัวเอง ‎แต่ฉันทำไม่ได้"
‎มันแบบว่า...
‎มันบ้ามากเพราะพวกเขา ‎กำลังพูดถึงชีวิตใครคนหนึ่ง
‎และการฆ่าใครคนหนึ่ง
‎ไม่ ในกรณีแบบนั้นและในโลกใบนั้น
‎- มันเป็นเรื่องของการกำจัดคนไป ‎- ใช่เลย
‎- เขาต้องลงมือ ‎- เขาขวางทางอยู่
‎- ขวางทางจริงๆ ‎- ใช่
‎มันคิดไม่ถึงเลย
‎ใช่ แต่หลังจากที่คุณคุยกับโทนี่ครั้งนั้นล่ะ
‎- พอกันที ‎- "คุย"
‎ให้ตายสิ
‎- ซึ่งไม่ราบรื่นเลย ‎- คุณปล่อยให้ตาแก่ชกต่อยใช่มั้ย
‎ใช่ ผมรู้
‎- เด็กพวกนี้กระโจนใส่ผม ‎- สตีเฟนกระโจนใส่เขา
‎- โอ้ พระเจ้า ‎- โทนี่ โปรเกลียดเขา
‎ใช่
‎- โทนี่ โปรตัวจริงเกลียดจิมมี่ ฮอฟฟา ‎- โทนี่ โปรตัวจริงเกลียดเขา
‎ให้ตายสิ เขาเกลียดเขา
‎และเขาอยากฆ่าคุณล้านครั้งด้วยตัวเอง
‎พวกเขาเริ่มต้นมาด้วยกัน จากนั้นก็แยกกัน
‎- เรื่องอำนาจน่ะ ‎- มันคืออำนาจ
‎แล้วโทนี่ยังไงล่ะ
‎เขามีอำนาจของม็อบอยู่ข้างหลังเขา ‎แต่คุณมีสหภาพ
‎- คุณสร้างสหภาพนั้นขึ้นมา ‎- ถูกต้อง
‎หมอนี่เป็นใครถึงเข้ามา ‎ทำไม เพราะเขาเป็นแก๊งนักเลงเหรอ
‎จิมมี่ที่น่าสงสารแค่ไม่เข้าใจ
‎ใช่ ไม่เข้าใจเลย
‎เขาจินตนาการว่าอะไรเป็นยังไง ‎และเขาเชื่อใน...
‎- ผมรู้ว่าเขาเชื่อ ‎- ผมว่าเขาไม่เคยคิด
‎- ว่ามันจะเกิดขึ้นกับเขาเลย ‎- ใช่ คุณทำมันใน...
‎คุณพูดว่า "ไม่ พวกมันไม่กล้าหรอก"
‎พวกมันไม่กล้าหรอก
‎- อย่าพูด... ‎- พวกมันไม่กล้าหรอก
‎- จิมมี่... ‎- ได้โปรด แฟรงค์ ไม่เอาน่า
‎อย่าพูดว่าพวกเขาไม่กล้า
‎จากนั้น...
‎- พวกเขามีวิธีของตัวเอง ‎- ใช่
‎แล้วคนก็ถามถึง
‎การหายตัวไปของฮอฟฟา ผมไม่รู้จริงๆ
‎นี่พูดตามหนังสือและชาร์ลส์ แบรนต์
‎แบบนี้ก็คงไม่แย่กว่าแบบอื่น
‎ประเด็นคือเขาหายตัวไป
‎ใช่
‎สมมติฐานที่ว่าเขาลงเอยใน... ถูกยัดในกลอง
‎สักแห่งบนชายฝั่งตะวันออกมันไร้สาระ
‎มันเป็นเรื่องราวที่เรียบง่ายมาก
‎- มันเป็นอย่างนั้นแหละ ‎- สิ่งที่ตลกก็คือ...
‎ตัวละครของผมที่ทำให้เขา ‎มาอยู่ข้างคุณและทุกอย่างพวกนั้น
‎เขาพยายามช่วยคุณไว้หลายครั้งมากๆ ‎แต่คุณไม่ยอมฟัง
‎จิมมี่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าแฟรงค์พยายามช่วยเขากี่ครั้ง
‎เขาไม่อยากให้จิมมี่ตาย ‎และสุดท้ายเขาก็รู้ว่าเป็นเพราะเขา
‎- มันเลยน่าสนใจมาก ‎- พอพูดถึงเขากับเขา
‎ณ จุดหนึ่งเขาจะพูดว่า ‎"เราพยายามทำทุกอย่างที่ทำได้แล้ว"
‎- เราพยายามทุกอย่างแล้ว" ‎- ใช่
‎- คุณแค่ไม่ยอมฟังเลย ‎- "นั่นคือชีวิตที่เราเป็น
‎เขาต้องตาย ก็แค่นั้น"
‎สุดยอด
‎เขาไม่ได้พูดแบบนั้นด้วยซ้ำ ‎คุณไม่เคยพูดว่า "เขาต้องตาย"
‎- คุณแค่มองและ... ‎- ผมไม่เคยพูดสักคำ
‎- "มันก็เป็นเช่นนั้นแหละ บอกเขาไปสิ" ‎- "มันก็เป็นเช่นนั้นแหละ"
‎นายต้องไปคุยกับเขาและบอกเขา
‎มันก็เป็นเช่นนั้นแหละ
‎มันคืออะไรล่ะ
‎อะไรทำให้คุณนึกถึง...
‎- คอมพิวเตอร์และเรื่องอายุ ‎- อ๋อ คอมพิวเตอร์เหรอ
‎สิ่งที่เกิดขึ้นคือพอเราได้บทมา
‎ณ จุดหนึ่ง ฉาก ฉากย้อนอดีต
‎ซึ่งเกือบจะรวมอยู่ด้วย สำหรับบ็อบ
‎ซึ่งครึ่งหนึ่งของหนังควรจะแสดง
‎- โดยนักแสดงหนุ่ม ‎- นักแสดงหนุ่ม ใช่
‎แล้วผมก็ถาม "ผมจะทำยังไง
‎ผมต้องสอน... ‎ต้องอธิบายทุกอย่างกับพวกเขาเหรอ"
‎นี่ คุณไม่ต้องอธิบายเลย
‎มันเป็นเรื่องของพฤติกรรม วิธีที่คุณนั่ง
‎วิธีที่คุณยืน วิธีที่คุณทักทายคน
‎วิธีที่คุณพูดเฉไฉในบทสนทนา จะว่างั้นก็ได้
‎และเราถ่ายทำในไต้หวัน ‎และพาโบลจากไอแอลเอ็มมาหาผม
‎และเขาบอก "รู้มั้ย ผมกำลังหาทาง ‎ทำให้คนเราหนุ่มสาวขึ้น
‎ในหนัง" และผมบอก "ใช่ ผมได้ข่าว...
‎ผมรู้ว่าคุณทำในสตาร์ วอร์ส
‎คุณทำแบบนั้นในหนังที่ใช้เอฟเฟกต์ทุกเรื่อง
‎- ใช่ ‎- และเขาพูดว่า "รู้มั้ย
‎บทคุณในคนใหญ่ไอริชน่ะ... ‎คือครั้งแรกที่จะทำสิ่งนี้สำเร็จ"
‎และผมบอก "เดี๋ยวนะ" ผมบอก...
‎"นี่เป็นความคิดที่ดี" ผมบอก "ปัญหาเดียวคือ
‎ถ้าผมให้พวกคุณ
‎หรือใครก็ได้ในฉาก ในหนังแนวนี้
‎คุยกัน
‎และมีลูกเทนนิสอยู่บนหน้า..."
‎เข้าใจที่ผมพูดมั้ย โจ
‎- ใช่ ‎- ใช่ ผมคิดว่ามันเสีย...
‎- มันยากจะ... ‎- และรู้มั้ย จริงๆ นะ...
‎คุณรู้ คุณรู้สึก...
‎- มันยาก เพราะ... ‎- มันยาก
‎เอาของพวกนั้นไว้บนตัวใคร
‎- และบอกให้พวกเขาพูด ‎- ใช่
‎และพวกเขาเอาให้ผมดู
‎และมันเหมือนกับหุ่นยนต์อะไรสักอย่าง
‎คุณมีอุปกรณ์เยอะแยะ ผมบอก "สำคัญคือ
‎พวกเขาต้องมองเห็นหน้ากัน ‎และต้องส่งอารมณ์กัน"
‎ผมบอก "ไม่มีลูกเทนนิสแล้วค่อยกลับมานะ"
‎แล้วเขาก็กลับมา เขามาเรื่อยๆ ‎เขาอยู่ที่นั่นอยู่แล้ว
‎- ใช่ ‎- แต่เขากลับมาเรื่อยและพูดว่า
‎"ผมหาวิธีทำให้ ‎มองไม่เห็นเครื่องหมายต่างๆ ได้แล้ว"
‎ใช่
‎"และมันต้องติดเลนส์สามตัวบนกล้อง... ‎กล้องแต่ละตัว"
‎- นั่นคืออีกเรื่อง กล้องทุกตัว ‎- จำกล้องได้มั้ย
‎พวกเขาต้องทำเพื่อกล้องราคาเก้าล้าน
‎คือตอนนั้น... ‎เราอยากใช้กล้องสองตัวเวลาทำงาน
‎- ตลอดเวลา ‎- เราเลยใช้กล้องสองตัว คิดดูสิ
‎จากนั้นพอมีอย่างอื่นเข้ามา มันบ้ามาก
‎และมันเป็นเรื่องใหม่ทั้งหมดสำหรับผม
‎- ผมด้วย ‎- พวกเขาสอนผม
‎ไม่ ผมไม่ได้พูดถึงจุดนะ
‎ผมพูดถึง
‎การทำงานกับกล้องสองตัว อะไรแบบนั้น
‎ผมเรียนรู้เรื่องพวกนั้นจากคุณและบ็อบเยอะมาก
‎จากนั้นเขาก็เข้ามา
‎พร้อมของพวกนี้ และเขาบอก
‎"โจ อย่ามองกล้อง" ผมถาม "กล้องไหน"
‎ที่นี่มีกล้องอยู่ 12 ตัว
‎กล้องแต่ละตัวมีสามเลนส์
‎"เลนส์ไหน" เราบอก ‎"คุณมองเข้าไปในเลนส์อยู่" อะไร...
‎ใช่ ผมจำได้ว่าผมกำลังเดินตรงทางเดิน
‎แล้วคุณพูดว่า
‎"ดูเหมือนคุณมองไปรอบๆ เลย" ‎ผมบอก "ผมไม่รู้ต้องมองตรงไหน
‎ผมเดินอยู่ ผมไม่อยากมองเลนส์ไหนสักเลนส์"
‎แล้วผมก็เข้าไปในนั้นและเห็นปัญหาของคุณ
‎บางทีคุณต้องเดินผ่านจอตลอด มันยากนะ
‎- ใช่... ‎- ไอ้การเดินเนี่ย
‎ผมคิด "เดี๋ยวนะ นี่ผมเดินถูกรึเปล่า"
‎ถ้าคุณเดินตรงไปหากล้องและไม่อยากมองเลนส์
‎- เลนส์ไหนล่ะ ‎- และผมบอก "ให้ตายสิ"
‎มันเป็นอะไรที่เจ๋งมาก อึ้งมากตอนที่ผมเห็นโจ
‎- ตอนที่ผมอยู่ในคอมเพล็กซ์ของ... ลูคัส ‎- ในสกายวอล์คเกอร์เหรอ
‎- ใช่ เขาเล่าให้ผมฟัง ‎- จากนั้น
‎เขาให้ผมดูของเจ๋งๆ ทั้งหมดนี้
‎ในหนังใหม่ทั้งหมด ‎พวกภาพเคลื่อนไหวเหมือนมีชีวิตทั้งหลาย
‎และมันเจ๋งมาก
‎แล้วเขาก็พูดว่า
‎"ผมอยากให้คุณดูอะไรนิดหน่อย ‎กับสิ่งที่เราทำกับคนใหญ่ไอริช"
‎และบนจอ มันช่าง...
‎โจ เปสซีปรากฏบนจอ
‎และผมคิด "นั่นโจเหรอ"
‎ผมแบบว่า "นั่นหนังเก่าของโจเหรอ"
‎ผมถาม "นั่นใคร"
‎แต่มันเป็นสิ่งที่อยู่ในสาระสำคัญของหนังมากๆ
‎ซึ่งดูเหมือนมันเป็นอะไรที่ใหม่
‎- ใช่ ‎- และผมสงสัยว่ามันจะ...
‎แล้วทำแบบนี้กับการแต่งหน้าต่างกันยังไง
‎โอเค คือเรายอมรับ ‎หน้าตาแบบหนึ่งในการแต่งหน้า
‎เหมือนตอนที่ดัสติน ฮอฟแมนเล่นเรื่องนรกสั่งฆ่า
‎จำได้มั้ย ดิ๊ก สมิธแต่งหน้าให้แก่
‎และทุกคนรู้ว่าเป็นการแต่งหน้าแต่ก็รู้ว่าเป็นดัสติน
‎- คนดูรู้ว่าเป็นตัวละคร ‎- ใช่
‎แล้วก็มีจอห์น เฮิร์ทในเรื่องมนุษย์ช้าง
‎- ใช่ ‎- โอเค
‎เขาอยู่ในนั้น ที่ไหนสักแห่ง
‎- ใช่ ‎- เขายังแสดงอยู่ เขาอยู่ในนั้น
‎แล้วสุดท้ายมันต่างกันตรงไหน
‎ในเมื่อคุณสามารถ ‎เอาอะไรบางอย่างไปและหลอมมัน...
‎และสร้างมันขึ้นใหม่ ในส่วนที่จำเป็น ‎ไม่ได้สร้างขึ้นใหม่ทั้งหมด แต่...
‎- ใช่ซีจีไอเป็นการแต่งหน้า ‎- ใช่
‎- มันคือจุดเปลี่ยนสำคัญเลยละ ‎- ใช่
‎- นั่นคือสิ่งที่เปลี่ยนมัน ‎- มันคือเรื่องใหญ่
‎มันคือเรื่องใหญ่เลยละ และคนพวกนี้ก็...
‎พวกเขาทำมันในแบบนี้... ผม...
‎ใช่ มันก็สับสนเล็กน้อย ‎กับกล้องและเลนส์หลายๆ ตัว
‎แต่ทันทีเราผ่านมันไปได้ ทันทีที่ผมเข้าใจ
‎ว่าควรมองไปที่ไหน
‎เป็นการทดลองที่คุ้มค่า
‎เพราะอีกหน่อยก็จะเป็นแบบนั้น
‎- นายอยากเป็นส่วนหนึ่งของการต่อสู้นี้มั้ย ‎- ครับ อยากครับ
‎นายอยากเป็นส่วนหนึ่งของประวัติศาสตร์รึเปล่า
‎อยากครับ
‎ไม่ว่าคุณอยากให้ผมทำอะไร ผมพร้อมครับ
‎มันจำเป็นมากที่ต้องมีเขา ‎ตอนอีกช่วงอายุ ผมบอก "รู้มั้ย
‎- คุณต้องยืนหลังตรงขึ้นนะ" ‎- โอ้ พระเจ้า ใช่
‎- ใช่ ‎- "สำหรับช่วงนี้
‎คุณต้องพูดเร็วขึ้นหน่อย เสียงสูงขึ้นหน่อย
‎สมัยนั้นคุยจะต้องพูดจาอีกแบบ
‎แล้วพอคุณแก่ตัวลง ค่อยพูดช้าลง"
‎- ใช่ เป็นเรื่องประหลาดมาก ‎- เรื่องพวกนี้แหละ
‎- ใช่ พวก ‎- นักแสดงของผม และเขาด้วย
‎- ชอบกวนผมอยู่เรื่อย ‎- เขากวนตลอด
‎วันแรกที่ถ่ายกับอัล
‎นี่คืออัล และเราไม่เคยเจอกันเลย
‎เราไม่เคยถ่ายหนังร่วมกันเลย
‎แต่นี่เราจะทำถ่ายหนังด้วยกันแล้ว
‎ดังนั้นวันแรกที่ถ่ายกับเขา
‎และเขารับบทฮอฟฟา
‎และเขากำลังดูเคนเนดี้ชนะการเลือกตั้ง
‎เขาเกลียดพวกนั้น
‎"ไอ้พวกเวรเคนเนดี้" อะไรแบบนั้น
‎เขาลุกขึ้นจากการดูทีวี ครอบครัวเขาอยู่ตรงนั้น
‎- จิมมี่ เด็กๆ ‎- เขากับปัญหาเฮงซวยทั้งหลาย
‎- เขาทำให้ผมลำบากแล้ว ‎- จิมมี่
‎ผมต้องไปละ อย่าคิดเลยว่าผมจะดู
‎- ฉันไม่คิดหรอก จิมมี่ ‎- และผม
‎เป็นครั้งแรกที่ร่วมงานกับเขา และ...
‎เขาลุกขึ้น และมันดีครับ บทพูดก็ดี
‎มันเหมือนกับ ‎"เดี๋ยวนะ ฉันจะออกจากห้องแล้ว บาย"
‎เขาเดินออกไป และผมบอก ‎"ดี เยี่ยม ขอแบบเมื่อกี้อีกที"
‎แล้วเขาก็เล่นอีกรอบ แล้วผมก็สังเกตเห็น
‎รอดริโกกับเดวิด เว็บบ์เข้ามาหาผม และ...
‎เข้ามาและพูดว่า
‎"ฉากนี้เขาควรจะอายุ 49"
‎ผมบอก "แล้วไง" ‎พวกเขาบอก "เขา... มันช้าน่ะ
‎- เขาลุกช้า" ‎- ใช่
‎ผมบอก "นายบอกเขาละกัน"
‎"ไม่ คุณต้องบอกเขา" "จะบอกให้นะ
‎ฉันเพิ่งทำงานกับเขาวันแรก ช็อตแรก"
‎นึกออกมั้ย แล้วผมก็เดินเข้าไปพูดว่า ‎"รู้มั้ย อัล
‎ฉากนี้เขาต้องอายุ 49"
‎ดังนั้นตอนคุณลุกขึ้น
‎จากเก้าอี้ มันจะต้องมี...
‎นึกออกมั้ย คุณจะเข้าไปในห้องครัว
‎คุณจะไม่อยู่ในห้องนั้นใช่มั้ย"
‎- ผมเล่นเป็นอายุ 51 ใช่มั้ย ‎- ใช่ เทคต่อไปเขาตะโกน
‎"ห้าสิบสอง 65" นึกออกมั้ย
‎ในที่สุดเราก็ทำได้
‎- แต่มันคือการแสดงที่ต้องตระหนักถึงท่าทาง ‎- ใช่
‎- ต้องตระหนักว่าหลังต้องตรง ทุกอย่าง
‎ตอนนั้นผมกำลังเดินลงบันได
‎มีฉากหนึ่งที่ผมเดินลงบันได
‎ผมก้าวลงไปสองสามขั้น
‎ผมเดินลงบันไดและแกรี่เข้ามา
‎"คุณต้องกระฉับกระเฉงกว่านี้หน่อย..."
‎- อ๋อ ใช่ ผมจำได้ ‎- เขาบอก "ผมจะทำให้ดู"
‎แล้วเขาก็ทำ และเขาพูดถูก ผมต้อง...
‎เดินกึ่งกระโดดลงมา ไม่ใช่แค่แบบที่ผมจะเดิน
‎- แต่มันต่างกันตรงไหน... ‎- มันต่างกัน
‎ใช่ แต่ต่างกันตรงไหนถ้าเอาแบบนั้นและพูดว่า
‎"คุณเล่นเป็นริชาร์ดที่สาม ‎คุณต้องเคลื่อนไหวแบบเดียวกันเป๊ะ
‎- ใช่ ‎- ตามทันใช่มั้ย มันคือการแสดง
‎คุณต้องแสดงไปหมดทั้งตัว มันไม่ธรรมดา
‎นึกออกมั้ย
‎คุณทำแบบนั้นจริงๆ หรือที่คุณแสดง
‎- ตื่นเถิดเพื่อนถ้าใจยังมีฝัน ‎- เห็นมั้ย ไม่ต้องมีใครบอกคุณ
‎ตอนที่คุณเล่นเป็นริชาร์ดที่สาม
‎ไม่ มาทำกันอีกรอบเถอะ ผมอยากเป็นริชาร์ดอีก
‎คุณเล่นเองเลย เห็นมั้ย
‎และคุณพยายามรวมหนังทั้งเรื่องไว้ในหัวคุณ
‎ผมลืมไปว่าคุณต้องเผชิญ
‎สิ่งที่คุณต้องเผชิญในฐานะนักแสดง
‎ผมดันลืมไป และผมคาดหวัง...
‎"เล่นแบบเมื่อกี้อีกได้มั้ย" ‎พวกเขาบอก "มาร์ตี้ เขาเพิ่งเล่น..."
‎นึกออกมั้ย จากนั้น...
‎แต่ในหนังเรื่องนี้
‎เราต้องคิดเรื่องนั้นจริงๆ
‎- โดยเฉพาะเวลาในการถ่ายทำและ... ‎- ใช่
‎วิธีที่เราจะใช้... อย่าลืมนะว่าเรา...
‎เราต้องเดินกินข้าวกันเป็นปกติ
‎- ใช่ ‎- เราได้รับพลังงาน
‎ภายในเวลาที่แน่นอนในระหว่างวัน
‎พวกเขาจะทำอะไรกับมันได้มั้ย ยกตัวอย่างนะ
‎เราเล่นคลาดเคลื่อนไปนิดหน่อย ‎และเราดูเหมือนอายุ 65
‎- แทนที่จะเป็น 50 ‎- ใช่
‎ยังไงก็แก้ไขการแสดงไม่ได้
‎ใช่
‎ไม่ นั่นมัน...
‎เราแก้เรื่องนั้นไม่ได้ เสียใจด้วย
‎- เราอยู่อย่างมีความหวัง ‎- ผมรู้
‎เราอาจจะแก้ไขด้านหลังได้นิดหน่อย
‎ผมแก่แล้ว อย่าว่าผมเลย
‎- และมันต้องแยบยลด้วย ‎- ผมไม่คิดว่าผมต้องทำแบบนี้อีกแล้ว
‎รู้มั้ย
‎ความตั้งใจคือทำมันออกมา
‎- ให้ดีที่สุดเท่าที่มันจะดีได้ ‎- ใช่
‎ทันสมัยที่สุด
‎- ใช่ ‎- นั่นคือทั้งหมด
‎เหมือนกับคุณไม่สังเกตเห็นมันเลย
‎- สิ่งที่แปลกที่สุด มันเกิดขึ้น ‎- นั่นแหละประเด็น
‎เหมือนกับโจน่ะ ตอนที่ผมเห็นเขา ‎คุณไม่ได้สังเกตเลย
‎- ผมแค่พูดว่า "นั่นโจ" ‎- ใช่
‎รู้มั้ย ผม... ที่พวกเขา... ‎พวกเขามีฟุตเทจเก่าๆ ของเขามั้ย
‎ไม่รู้สิ มันคงน่าสนใจดีนะ ที่ได้ดูเทียบกันกับรูปอื่น
‎ใช่
‎แล้วมีใครอีก
‎- ที่ได้ใช้เทคนิคนี้ด้วย ‎- รู้มั้ย มัน...
‎- มีคนอื่นในฉากกับเราด้วยใช่มั้ย ‎- ไม่ มีแค่คุณสามคน
‎- แค่เราสามคนเหรอ ‎- แค่เรา
‎มีคนอื่นที่ใช้การแต่งหน้าแทน
‎- ให้ได้ระดับหนึ่ง ‎- ใช่
‎ถ้าคุณเห็นตัวเองในปี 1983
‎- มีทีมงานบางคนอยู่กับคุณ ‎- ใช่
‎และอาจมีคนหนึ่งหายไป ก็มีคนอื่นมาทำแทนเขา
‎เขามี... คุณมีภรรยา โจ
‎- ซึ่งอยู่กับคุณ ‎- เขาเน้นเรื่องนั้นมาก
‎เพราะผมจำได้ ‎ตอนถ่ายเรื่องนักชกเลือดอหังการ์
‎ในสนามมวย
‎เขาหยุดถ่ายและพูดว่า... ‎เขาเรียกทุกคนมาและพูดว่า
‎"มีผู้ชายคนหนึ่งในแถวนั้นที่ใส่นาฬิกาไม่ย้อนยุค"
‎- ไม่ แต่มันเห็นชัดมาก ‎- ใช่
‎- ชัดมาก ‎- ชัดสำหรับใคร
‎ประเด็นคือผมรู้ว่ามันจะเห็น ใช่มั้ย
‎และสมัยนั้น มันไม่ใช่ดิจิทัล คุณเข้าไปแก้ไม่ได้
‎ตลกมาก นั่นแหละ แม้แต่เรื่องนี้
‎ผมมั่นใจว่า
‎ต่อให้เราเปลี่ยนอายุของเรา
‎และคนรอบตัวเรา ‎ไม่ว่าพวกเขาทำอะไรก็ตาม เขาจะจัดการมัน
‎นอกจากพลังของหนังหรือวิธีที่หนังเป็น
‎ศิลปะของมัน
‎รวมถึงเทคนิคด้วย
‎- มันจะมีผลต่ออาชีพ... ‎- ผมคิดว่า...
‎- และนักแสดงคนอื่นๆ ‎- ผมคิดแบบนั้นเลย
‎ทีนี้เราก็แสดงไปได้อีก 30 ปีแล้ว
‎เสียใจด้วยนะ โจ
‎ผมคิดว่าไม่นะ บ็อบ
‎- ผมไม่คิดอย่างนั้นจริงๆ ‎- แต่มันจริง
‎แฟรงค์ อย่าแม้แต่จะคิดถึงมันเชียว
‎- ฉันจะไม่เก็บเงียบ... ‎- ผมรู้
‎เพื่อใครทั้งนั้น
‎- ผมรู้ คุณรู้ ‎- ฉันรู้ว่านายรู้
‎- พวกเขาไม่รู้ ‎- ก็...
‎ฉันเป็นคนแบบนั้นแหละ ฉันเป็นแบบนั้น ‎และนั่นคือสิ่งที่ฉันจะทำ
‎ผมพูดได้แค่ว่าในกรณีของผม พอผมแก่ลง
‎ผมสามารถชื่นชมทุกคนที่นี่ บนโต๊ะนี้มากขึ้น
‎โอ้ มัน...
‎อย่างคุณ ผมสามารถชื่นชมสิ่งที่คุณทำ
‎คนพวกนี้ เอาผมออกมาจากสลัมจริงๆ
‎- ใช่ ‎- พาผมย้อนกลับไป
‎ผมสามารถชื่นชมทุกอย่างได้มากขึ้น
‎ผมเห็นทุกอย่างแตกต่างออกไปมากด้วย
‎นั่นคืออีกเหตุผลหนึ่ง
‎ที่จะลุยต่อและทำงานมากขึ้น
‎- ในหลายวิธี... ‎- นั่นคือสิ่งที่เกิดขึ้นกับเรื่องนี้
‎นั่นคือสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อเราตัดสินใจในที่สุด
‎และผมเห็นปฏิกิริยาของเขา ‎ตอนที่คุณเสนอเรื่องกับผม
‎มันแรงและตื้นตันจริงๆ
‎ผมพูด "นั่นคือที่ที่เราจะเข้าไป"
‎เราต้อง... นั่นคือเรื่องจริง ผมจัดการได้
‎และเราทำอะไรบางอย่างได้
‎แล้วมันจะพาเราไปไหนล่ะ ‎"ผมไม่แน่ใจ" ผมบอก
‎"แต่ผมว่าผมรู้ ผมว่าผม..."
‎และมันเป็นเรื่องของความชรา
‎ไม่รู้นะ คนอาจจะไม่เห็นด้วย ‎เมื่อพวกเขาได้ดูหนัง
‎แต่... คุณมองสิ่งต่างๆ แตกต่างออกไป
‎คุณคิดว่าคุณทำหนังเก่งขึ้นมั้ย ‎เมื่อเวลาผ่านไป มาร์ตี้
‎งานคุณน่ะ
‎- ผม... ‎- ไม่ใช่คุณเก่งขึ้นสิ...
‎- ไม่ แต่ผมรู้ว่าคุณจะพูดอะไร ‎- นั่นเป็นเรื่องของ
‎ผมว่าสิ่งที่เกิดขึ้นคือผมเริ่มจะเข้าใจ
‎ว่าผมทำอะไรหลายอย่างในหลายปีที่ผ่านมา
‎และผมมีพลังบางอย่าง และมีวิธีคิดบางแบบ
‎และการตัดต่อ การออกแบบ
‎ตัดต่อช่วงต่างๆ และของพวกนั้นให้เกิดผล
‎อย่างนักชกเลือดอหังการ์ มันเป็นแบบนั้นจริงๆ ‎ซึ่งฉากพูดคุยถูกกำหนดไว้
‎และฉากแอ็กชั่นทั้งหมด กล้องลอยไปทั่วทุกที่
‎และผมก็ทำได้
‎ทุกอย่างเกือบจะเหมือนการถ่ายหนังสไตล์สารคดี
‎ซึ่งผมชอบสิ่งที่คุณทำมาก
‎- ใช่ ‎- แต่นอกเหนือจากนั้น
‎คุณทิ้งความรู้สึกทั้งหมดนี้ไว้ผ่านหนัง
‎คุณเข้าใจความรู้สึกนี้ ‎คุณทำมันตั้งแต่มาเฟียดงระห่ำ
‎ใช่
‎ผมเห็นหลายปีหลังจากนั้นและผมดูหนังทั้งเรื่อง
‎และผมพูดว่า ‎"โห มันคือความรู้สึกของละแวกบ้าน
‎และตัวละคร และทุกอย่าง
‎ที่เขาทำได้ดีมาก
‎เขาทำแบบนั้นกับหนังทุกเรื่องของเขา
‎แปลว่าเขาต้องชำนาญในสิ่งที่เขาทำมาก"
‎ผมถึงได้พูดกับคุณว่า ‎"คุณรู้สึกว่าคุณทำหนังเก่งขึ้นมั้ย"
‎- ไม่ ผมคิดว่าตอนนี้มันถูกกลั่นออกมาแล้ว ‎- เพราะคุณคงไม่ถามตัวเอง
‎มันถูกกลั่นออกมา ‎และมันเป็นภาพขนาดกลาง ภาพใกล้
‎- พระเจ้า ผมว่ามันเจ๋งมาก ‎- ใช่เลย
‎ผมว่าประเด็นคือคุณไปถึง....
‎มันเป็นเรื่องตลก
‎เวลาที่คุณเผชิญกับวิธีการอ่านบทบรรยายในหนัง
‎ผมพบว่าผมไม่รู้จริงๆ
‎ผมพบว่าคุณต้องเรียนรู้ทุกอย่างอีกครั้ง
‎กับหนังทุกเรื่อง
‎แทบจะทุกฉาก คุณเรียนรู้อีกครั้ง ‎แค่นั้นแหละ นึกออกมั้ย
‎คุณกำลังเข้าสู่สนามรบ
‎คุณต้องคิดให้ออกและคุณต้องสู้กับตัวเอง
‎- ดังนั้น... ‎- คุณรู้สึกมั่นใจมากขึ้น
‎- คุณมั่นใจมากขึ้น ‎- ใช่
‎- ที่คุณรู้ว่าคุณถูก ‎- ผมว่าผมมั่นใจขึ้นในแง่ของ
‎เราระเบิดมันออกมาจริงๆ ‎เหมือนเรื่องฮิวโก้ เป็นสามมิติและทุกอย่าง
‎เราสนุกกันมากๆ
‎จุดนี้แหละ ผมคิดว่ามันเป็นเรื่องของ ‎องค์ประกอบสำคัญ
‎องค์ประกอบสำคัญก็คือตัวละคร
‎- ในงานชิ้นนี้และโลกใบนั้น ‎- ใช่ เหมือนกัน
‎ไม่สำคัญว่าคุณนั่งอยู่ที่โต๊ะนี้หรืออยู่ในรถ
‎คนพวกนี้สามารถทำแบบนี้อยู่ที่ไหนก็ได้
‎ก็เลยมีความไร้ลักษณะเฉพาะอยู่รอบตัวพวกเขา
‎แต่พวกเขาคือพลังที่ขับเคลื่อน ‎มันเหมือนพลังของโศกนาฏกรรม
‎นึกออกมั้ย มัน...
‎ผมต้องหาทางที่จะไม่เข้าไปขวางทางมัน
‎- ใช่ ‎- นึกออกมั้ย
‎บางคนอาจไม่เห็นด้วยเมื่อได้ดูหนัง ‎แต่นั่นคือสิ่งที่ผมทำ
‎และสุดท้ายแล้ว หนังทุกเรื่องที่คุณทำ ‎มันคือประสบการณ์การเรียนรู้อีกครั้ง
‎คำบรรยายโดย กมลรัตน์ ชุติเชาวน์กุล